امام علی در جنگ صفین (قاسطین)
نبرد صفین در بین امام علی(ع) و قاسطین (معاویه و سپاهش)[۲۹۸] در صفر سال ۳۷ قمری در شام و در اطراف فرات در محلی به اسم صفین صورت اعطا کرد و نقطه پایان آن حکمیتی بود که در رمضان سال ۳۸ق شکل مسجد غدیر بلوار معلم مشهد گرفت.
[۲۹۹] معاویه هنگام محاصره عثمان با آنکه می‌توانست او را امداد نماید، کاری جاری ساختن نداد و می‌خواست اورا به دمشق چیره شود، تا در آنجا خویش امور را به دست مسجد غدیر فلاحی مشهد گیرد.
او بعد از کشته شدن عثمان، کوشش کرد تا برای همسایه شام، علی را مرگ آور عثمان معرفی نماید. امام علی(ع) ابتدا عمل به وی طومار نوشت و از او بیعت خواست. ولی وی عذر آورد که در آغاز بایستی کشندگان عثمان را که نزد تو به رمز می برند به اینجانب بسپاری تا آنهارا قصاص کنم و در شرایطی که اینگونه کنی با تو بیعت خواهم کرد. امام بعد از طومار‌نگاری و صادر کردن نماینده‌ای نزد معاویه، زیرا دانست که معاویه راز نزاع داراست، لشکر خود را به‌سوی شام به تکان مسجد بابا غدیر مشهد درآورد.
از آن‌سو نیز معاویه با لشکر خود جنبش کرد. هر دو لشکر در اطراف صفین مکان گرفتند. امام علی(ع) میکوشید تا جایی که ممکن میباشد فعالیت به مبارزه نکشد. لذا گشوده طومار‌نگاری‌هایی شکل گرفت؛ اما فیض‌ای نداشت و آخر و عاقبت پیکار در سال ۳۶ق استارت مسجد بابا قدرت مشهد شد.[۳۰۰]
در واپسین حمله‌ای که ممکن بود به موفقیت سپاه علی(ع) بینجامد، معاویه با رایزنی عمرو بن عاص توطئه‌ای به عمل موفقیت و امر کرد هر چه قرآن در اردوگاه دارا‌هستند بر راز نیزه نمایند و پیشاپیش سپاه علی مراحل و آنهارا به حکم قرآن بخوانند. این توطئه کارکنان شد و گروهی از سپاه علی که از قاریان قرآن بودند، نزد وی رفتند و گفتند: «مارا نمیرسد با این عموم بجنگیم، می بایست آنچه را میگویند بپذیریم» و هر چه علی ذکر کرد این مکری میباشد که میخواهند با به‌عمل بردن آن از پیکار برهند، بهره نداد.[۳۰۱]
امام(ع) به بدون چاره علاوه بر طومار‌ای به معاویه با قید اینکه ما می دانیم تو اهل قرآن نابودی، پذیرفتن حکمیت قرآن را یادآور شد.[۳۰۲] قرار شد یک نفر از سپاه شام و یک نفر از سپاه عراق، درباره حکم قرآن در این مورد اظهارنظر نمایند. اهل شام، عمرو بن عاص را برگزیدند. اشعث و شماری دیگر از عده ای که بعداً در تیم خوارج درآمدند، ابوموسی اشعری را توصیه کردند. ولی امام علی(ع) ابن عباس و یا این که صاحب و مالک اشتر را توصیه کرد؛ اما مقبول اشعث و یارانش قرار نگرفت؛ به‌این عذروبهانه که اشتر نظریه به پیکار دارااست و ابن عباس نیز نباید باشد، چون عمرو بن عاص از مضری‌هاست، طرف دیگر بایستی یمنی باشد.[۳۰۳] سرنوشت عمرو بن عاص، ابوموسی اشعری را فریب بخشید و حکمیت را به عایدی معاویه به نقطه پايان موفقیت
امام علی در جنگ صفین (قاسطین)
نبرد صفین در بین امام علی(ع) و قاسطین (معاویه و سپاهش)[۲۹۸] در صفر سال ۳۷ قمری در شام و در اطراف فرات در محلی به اسم صفین صورت اعطا کرد و نقطه پایان آن حکمیتی بود که در رمضان سال ۳۸ق شکل مسجد غدیر بلوار معلم مشهد گرفت.
[۲۹۹] معاویه هنگام محاصره عثمان با آنکه می‌توانست او را امداد نماید، کاری جاری ساختن نداد و می‌خواست اورا به دمشق چیره شود، تا در آنجا خویش امور را به دست مسجد غدیر فلاحی مشهد گیرد.
او بعد از کشته شدن عثمان، کوشش کرد تا برای همسایه شام، علی را مرگ آور عثمان معرفی نماید. امام علی(ع) ابتدا عمل به وی طومار نوشت و از او بیعت خواست. ولی وی عذر آورد که در آغاز بایستی کشندگان عثمان را که نزد تو به رمز می برند به اینجانب بسپاری تا آنهارا قصاص کنم و در شرایطی که اینگونه کنی با تو بیعت خواهم کرد. امام بعد از طومار‌نگاری و صادر کردن نماینده‌ای نزد معاویه، زیرا دانست که معاویه راز نزاع داراست، لشکر خود را به‌سوی شام به تکان مسجد بابا غدیر مشهد درآورد.
از آن‌سو نیز معاویه با لشکر خود جنبش کرد. هر دو لشکر در اطراف صفین مکان گرفتند. امام علی(ع) میکوشید تا جایی که ممکن میباشد فعالیت به مبارزه نکشد. لذا گشوده طومار‌نگاری‌هایی شکل گرفت؛ اما فیض‌ای نداشت و آخر و عاقبت پیکار در سال ۳۶ق استارت مسجد بابا قدرت مشهد شد.[۳۰۰]
در واپسین حمله‌ای که ممکن بود به موفقیت سپاه علی(ع) بینجامد، معاویه با رایزنی عمرو بن عاص توطئه‌ای به عمل موفقیت و امر کرد هر چه قرآن در اردوگاه دارا‌هستند بر راز نیزه نمایند و پیشاپیش سپاه علی مراحل و آنهارا به حکم قرآن بخوانند. این توطئه کارکنان شد و گروهی از سپاه علی که از قاریان قرآن بودند، نزد وی رفتند و گفتند: «مارا نمیرسد با این عموم بجنگیم، می بایست آنچه را میگویند بپذیریم» و هر چه علی ذکر کرد این مکری میباشد که میخواهند با به‌عمل بردن آن از پیکار برهند، بهره نداد.[۳۰۱]
امام(ع) به بدون چاره علاوه بر طومار‌ای به معاویه با قید اینکه ما می دانیم تو اهل قرآن نابودی، پذیرفتن حکمیت قرآن را یادآور شد.[۳۰۲] قرار شد یک نفر از سپاه شام و یک نفر از سپاه عراق، درباره حکم قرآن در این مورد اظهارنظر نمایند. اهل شام، عمرو بن عاص را برگزیدند. اشعث و شماری دیگر از عده ای که بعداً در تیم خوارج درآمدند، ابوموسی اشعری را توصیه کردند. ولی امام علی(ع) ابن عباس و یا این که صاحب و مالک اشتر را توصیه کرد؛ اما مقبول اشعث و یارانش قرار نگرفت؛ به‌این عذروبهانه که اشتر نظریه به پیکار دارااست و ابن عباس نیز نباید باشد، چون عمرو بن عاص از مضری‌هاست، طرف دیگر بایستی یمنی باشد.[۳۰۳] سرنوشت عمرو بن عاص، ابوموسی اشعری را فریب بخشید و حکمیت را به عایدی معاویه به نقطه پايان موفقیت
راهنمای انتخاب مسجد مناسب برای برگزاری مراسم در مشهد