?????? ???? ???? ???? ??????? ????

شفاعت به معنای هدایت و رهبری
بعضی نیز شفاعت را به معنای هدایت و رهبری در لحاظ گرفته و بر این باورند که جلوه شفاعتِ شفاعت‌کنندگان درین فقید، هدایت آن‌ها میباشد و لذا هر که در‌این فقید از هدایت بی‌سود بوده در آخرت از شفاعت بی‌منفعت میباشد.[۱۶] عالمانی همانند مرتضی مطهری و جعفر سبحانی، شفاعت فرستاده(ص) و بقیه پیامبران نسبت به امت‌شان، شفاعت قرآن و حتی شفاعت علما از اشخاصی که آیتم یاددادن و هدایت آن‌ها بوده‌اند را از همین قول مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد دانسته‌اند.[۱۷]

ارتباط شفاعت با توسل و مغفرت
به‌گفته جعفر سبحانی، توسل اقسامی داراست که یکی آنان درخواست شفاعت از اشخاصی میباشد که آفریدگار به آنان اجازه شفاعت داده میباشد؛ از همین رو توسل، عمل شخص نیازمندی میباشد که از شخصی که نزد معبود مقام رفیعی دارااست طلب شفاعت می‌نماید و شفاعت، عمل آن شخص میباشد که از آفریدگار برای آن مستلزم، طلب عفووبخشش می‌نماید.[۱۸] در دعای توسل که از دعاهای دارای شهرت میباشد، دو واژه و کلمه «شفاعت» و «توسل» با هم آمده و در کنار توسل یافت کردن به چهارده معصوم از هر یک از آن‌ها نیز درخواست شفاعت آدرس مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد گردیده است.[۱۹]

به‌گفته مرتضی مطهری، شفاعت، به عبارتی مغفرت الهی میباشد که هنگامی به آفریدگار که منبع نه و عفو وبخشش میباشد نسبت داده میشود، «مغفرت» خوانده می گردد و وقتی که به واسطه‌های عفو نسبت داده میگردد، اسم «شفاعت» به خودش رزرو مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد می گیرد.[۲۰]

شفاعت‌کنندگان
عالمان مسلمان رخداد‌حیث دارا‌هستند که فرستاده(ص) از شفاعت‌کنندگان میباشد.[۲۱] از حیث آن‌ها خواسته از جایگاه محمود در آیه «وَمِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَکَ عَسَیٰ أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقَامًا مَحْمُودًا»،[۲۲] به عبارتی «منزلت شفاعت» میباشد که خدا به رسول(ص) وعده داده میباشد.[۲۳] روحانی اثر گذار در اوائل المقالات گفته میباشد که امامیه اجماع دارا‌هستند بر این که غیر از نبی(ص)، امام علی(ع) و بقیه امامان معصوم(ع)، شیعه‌ها خویش را شفاعت می‌نمایند.[۲۴] آنها به روایاتی استناد می‌نمایند که بر شفیع بودن امام علی(ع) و بقیه امامان شیعه دلالت شماره تلفن مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد می‌نمایند.[۲۵]

با اعتنا به آیه «لا یَمْلِکُونَ الشَّفاعَةَ إِلاَّ مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْاینجانبِ عَهْداً،[۲۶] عده ای توانا به شفاعت می باشند که نزد معبود، پیمان بسته باشند.[۲۷] مفسران ایده ها مختلفی درباره معنای «قول» ذکر کرده‌اند.[۲۸] مفسرانی همانند طَبرسی و سید محمدحسین طباطبایی بر این نظرند که خواسته از قول، ایمان به پروردگار و تصدیق انبیاء وی میباشد.[۲۹] بعضی نیز به کار با تقوا[۳۰] و بعضا به توحید و اسلام[۳۱] مفهوم کرده‌اند. گروهی از مفسران شیعه با استناد به بعضی احادیث،[۳۲] عهدوپیمان را به ولایت امام علی(ع) و امامان معصوم(ع) بعداز او، مفهوم کرده‌اند.[۳۳]

بعضا با استناد به آیه ۲۶ سوره نجم، فرشتگان را از شفاعت‌کنندگان دانسته‌اند.[۳۴] سازه به روایتی از امام علی(ع) در نهج البلاغه، قرآن برای مثال شفاعت‌کنندگان میباشد.[۳۵] در بعضا روایاتی که در منابع روایی شیعه و اهل‌سنت نقل گردیده‌است: پیامبران، عالمان آئین، شهداء،[۳۶] مؤمنان[۳۷] و حافظان قرآن،[۳۸] از شفاعت‌کنندگان معرفی گردیده‌اند. همینطور برپایه برخی احادیث نقل‌گردیده در منابع روایی شیعه، اهالی می تواند هم محلی خویش و خویشاوند، خویشاوند خویش را شفاعت نماید.[۳۹] در روایاتی توبه نیز تحت عنوان یکی شفاعت‌کنندگان معرفی شد‌ه‌است.[۴۰]

شفاعت‌شوندگان
نبی(ص):
و أمّا شَفاعَتِي ففي أصحابِ الكَبائرِ ما خَلا أهلَ الشِّركِ و الظُّلمِ؛ شفاعت اینجانب برای مرتکبان گناهان كبیره میباشد و به مشرکان و ستمگران نمی رسد.

روضه خوان صدوق، الخصال، ۱۳۶۲ش، ج۲، ص۳۵۵.

درین که چه اشخاصی گزینه شفاعت شفاعت‌کنندگان قرار میگیرند، در میان عالمان مسلمان اختلاف‌لحاظ میباشد.[۴۱] امامیه با استناد به آیه ۲۸ سوره انبیاء[۴۲] و روایاتی از امامان معصوم(ع)،[۴۳] بر این باورند که شفاعت، صرفا به کسی وابستگی می گیرد که خداوند از آئین او راضی باشد؛ هم اکنون چه گناه کبیره مرتکب گردیده باشد یا این که گناه صغیره.[۴۴] آن ها همینطور با دقت به بعضی احادیث نقل‌گردیده از امامان معصوم،[۴۵] توبه‌کنندگان را بی‌نیاز از شفاعت دانسته‌اند.[۴۶] اشاعره و مرجئه نیز همچون امامیه، بر این باورند که مرتکبان کبیره از امت فرستاده(ص) نیز می توانند دربرگیرنده شفاعت قرار گیرند.[۴۷] در مقابل، معتزله، خوارج و زیدیه بر این نظرند که شفاعت تنها دربرگیرنده اکنون مؤمنانی می‌گردد که از گناهان خویش توبه کرده‌اند[۴۸] و با تمسک به آیاتی از قرآن همانند آیه ۴۸ سوره بقره و آیه ۱۸ سوره غافر، مرتکب کبیره‌ای که توبه نکرده میباشد را مشتمل بر شفاعت رسول(ص) ندانسته‌اند.[۴۹]

امامیه و بقیه فرقه‌های مسلمان با تمسک به آیاتی همانند آیه ۱۸ سوره غافر[۵۰] و روایاتی از رسول(ص)[۵۱] و امامان شیعه(ع)[۵۲] حادثه حیث دارا‌هستند که مشرکان و کافران دربرگیرنده شفاعت قرار نمی‌گیرند.[۵۳]

امام درست گو(ع) روایتی از نبی(ص) نقل نموده است که برپایه آن، هر کس نماز را مدل بشمارد از شفاعت آن ها محروم میماند.[۵۴] همینطور برپایه بعضی احادیث شیعه، ناصبی، سلطان ظالم و غالیان در آیین، شامل شفاعت قرار نمی‌گیرند.[۵۵]

شفاعت به معنای هدایت و رهبری
بعضی نیز شفاعت را به معنای هدایت و رهبری در لحاظ گرفته و بر این باورند که جلوه شفاعتِ شفاعت‌کنندگان درین فقید، هدایت آن‌ها میباشد و لذا هر که در‌این فقید از هدایت بی‌سود بوده در آخرت از شفاعت بی‌منفعت میباشد.[۱۶] عالمانی همانند مرتضی مطهری و جعفر سبحانی، شفاعت فرستاده(ص) و بقیه پیامبران نسبت به امت‌شان، شفاعت قرآن و حتی شفاعت علما از اشخاصی که آیتم یاددادن و هدایت آن‌ها بوده‌اند را از همین قول مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد دانسته‌اند.[۱۷]

ارتباط شفاعت با توسل و مغفرت
به‌گفته جعفر سبحانی، توسل اقسامی داراست که یکی آنان درخواست شفاعت از اشخاصی میباشد که آفریدگار به آنان اجازه شفاعت داده میباشد؛ از همین رو توسل، عمل شخص نیازمندی میباشد که از شخصی که نزد معبود مقام رفیعی دارااست طلب شفاعت می‌نماید و شفاعت، عمل آن شخص میباشد که از آفریدگار برای آن مستلزم، طلب عفووبخشش می‌نماید.[۱۸] در دعای توسل که از دعاهای دارای شهرت میباشد، دو واژه و کلمه «شفاعت» و «توسل» با هم آمده و در کنار توسل یافت کردن به چهارده معصوم از هر یک از آن‌ها نیز درخواست شفاعت آدرس مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد گردیده است.[۱۹]

به‌گفته مرتضی مطهری، شفاعت، به عبارتی مغفرت الهی میباشد که هنگامی به آفریدگار که منبع نه و عفو وبخشش میباشد نسبت داده میشود، «مغفرت» خوانده می گردد و وقتی که به واسطه‌های عفو نسبت داده میگردد، اسم «شفاعت» به خودش رزرو مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد می گیرد.[۲۰]

شفاعت‌کنندگان
عالمان مسلمان رخداد‌حیث دارا‌هستند که فرستاده(ص) از شفاعت‌کنندگان میباشد.[۲۱] از حیث آن‌ها خواسته از جایگاه محمود در آیه «وَمِنَ اللَّیْلِ فَتَهَجَّدْ بِهِ نَافِلَةً لَکَ عَسَیٰ أَنْ یَبْعَثَکَ رَبُّکَ مَقَامًا مَحْمُودًا»،[۲۲] به عبارتی «منزلت شفاعت» میباشد که خدا به رسول(ص) وعده داده میباشد.[۲۳] روحانی اثر گذار در اوائل المقالات گفته میباشد که امامیه اجماع دارا‌هستند بر این که غیر از نبی(ص)، امام علی(ع) و بقیه امامان معصوم(ع)، شیعه‌ها خویش را شفاعت می‌نمایند.[۲۴] آنها به روایاتی استناد می‌نمایند که بر شفیع بودن امام علی(ع) و بقیه امامان شیعه دلالت شماره تلفن مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد می‌نمایند.[۲۵]

با اعتنا به آیه «لا یَمْلِکُونَ الشَّفاعَةَ إِلاَّ مَنِ اتَّخَذَ عِنْدَ الرَّحْاینجانبِ عَهْداً،[۲۶] عده ای توانا به شفاعت می باشند که نزد معبود، پیمان بسته باشند.[۲۷] مفسران ایده ها مختلفی درباره معنای «قول» ذکر کرده‌اند.[۲۸] مفسرانی همانند طَبرسی و سید محمدحسین طباطبایی بر این نظرند که خواسته از قول، ایمان به پروردگار و تصدیق انبیاء وی میباشد.[۲۹] بعضی نیز به کار با تقوا[۳۰] و بعضا به توحید و اسلام[۳۱] مفهوم کرده‌اند. گروهی از مفسران شیعه با استناد به بعضی احادیث،[۳۲] عهدوپیمان را به ولایت امام علی(ع) و امامان معصوم(ع) بعداز او، مفهوم کرده‌اند.[۳۳]

بعضا با استناد به آیه ۲۶ سوره نجم، فرشتگان را از شفاعت‌کنندگان دانسته‌اند.[۳۴] سازه به روایتی از امام علی(ع) در نهج البلاغه، قرآن برای مثال شفاعت‌کنندگان میباشد.[۳۵] در بعضا روایاتی که در منابع روایی شیعه و اهل‌سنت نقل گردیده‌است: پیامبران، عالمان آئین، شهداء،[۳۶] مؤمنان[۳۷] و حافظان قرآن،[۳۸] از شفاعت‌کنندگان معرفی گردیده‌اند. همینطور برپایه برخی احادیث نقل‌گردیده در منابع روایی شیعه، اهالی می تواند هم محلی خویش و خویشاوند، خویشاوند خویش را شفاعت نماید.[۳۹] در روایاتی توبه نیز تحت عنوان یکی شفاعت‌کنندگان معرفی شد‌ه‌است.[۴۰]

شفاعت‌شوندگان
نبی(ص):
و أمّا شَفاعَتِي ففي أصحابِ الكَبائرِ ما خَلا أهلَ الشِّركِ و الظُّلمِ؛ شفاعت اینجانب برای مرتکبان گناهان كبیره میباشد و به مشرکان و ستمگران نمی رسد.

روضه خوان صدوق، الخصال، ۱۳۶۲ش، ج۲، ص۳۵۵.

درین که چه اشخاصی گزینه شفاعت شفاعت‌کنندگان قرار میگیرند، در میان عالمان مسلمان اختلاف‌لحاظ میباشد.[۴۱] امامیه با استناد به آیه ۲۸ سوره انبیاء[۴۲] و روایاتی از امامان معصوم(ع)،[۴۳] بر این باورند که شفاعت، صرفا به کسی وابستگی می گیرد که خداوند از آئین او راضی باشد؛ هم اکنون چه گناه کبیره مرتکب گردیده باشد یا این که گناه صغیره.[۴۴] آن ها همینطور با دقت به بعضی احادیث نقل‌گردیده از امامان معصوم،[۴۵] توبه‌کنندگان را بی‌نیاز از شفاعت دانسته‌اند.[۴۶] اشاعره و مرجئه نیز همچون امامیه، بر این باورند که مرتکبان کبیره از امت فرستاده(ص) نیز می توانند دربرگیرنده شفاعت قرار گیرند.[۴۷] در مقابل، معتزله، خوارج و زیدیه بر این نظرند که شفاعت تنها دربرگیرنده اکنون مؤمنانی می‌گردد که از گناهان خویش توبه کرده‌اند[۴۸] و با تمسک به آیاتی از قرآن همانند آیه ۴۸ سوره بقره و آیه ۱۸ سوره غافر، مرتکب کبیره‌ای که توبه نکرده میباشد را مشتمل بر شفاعت رسول(ص) ندانسته‌اند.[۴۹]

امامیه و بقیه فرقه‌های مسلمان با تمسک به آیاتی همانند آیه ۱۸ سوره غافر[۵۰] و روایاتی از رسول(ص)[۵۱] و امامان شیعه(ع)[۵۲] حادثه حیث دارا‌هستند که مشرکان و کافران دربرگیرنده شفاعت قرار نمی‌گیرند.[۵۳]

امام درست گو(ع) روایتی از نبی(ص) نقل نموده است که برپایه آن، هر کس نماز را مدل بشمارد از شفاعت آن ها محروم میماند.[۵۴] همینطور برپایه بعضی احادیث شیعه، ناصبی، سلطان ظالم و غالیان در آیین، شامل شفاعت قرار نمی‌گیرند.[۵۵]