احمد بن محمد بن‌ابی‌نصر بَزَنْطی، (۱۵۲-۲۲۱ق)، از محدثان امامی در کوفه و از اصحاب امام کاظم(ع)، امام رضا(ع)، امام جواد(ع) میباشد. بستگان بزنطی از موالیان کوفه و متعلق به قوم سکون از شاخه‌های قوم و قبیله کنده به اکانت می‌آمدند که برخی آن‌ها‌را اصالتاً اهل ایران و بعضا اهل بیزانس میدانند. چنانکه کنیه بزنطی برای زید، جد اعلای احمد بن محمد بن عمرو بن زید را معرب بیزانسی دانسته‌اند. هرچند برخی بزنط را نوعی جامه دانسته و زید را شاغل در خریدوفروش این خرقه قلمداد مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد کرده‌اند.
اسم بزنطی در سلسله ورقه ها ۷۹۰ قصه دیده میشود و ضمن ائمه(ع) از اصحاب آن ها مانند عبدالله بن سنان، حماد بن عثمان و جمیل بن دراج نیز نقل حدیث نموده است. روایان بلندمرتبه حدیثی همانند برقی، حسن بن دوستداشتنی و ابراهیم بن هاشم قمی از او قصه نقل آدرس مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد کرده‌اند.
رجالیون شیعه اورا از اصحاب اجماع و ثقه دانسته‌اند. او به رغم نقل روایاتی از رسول اسلام(ص) از سوی رجال‌شناسان اهل‌سنت آیتم پذیرش قرار نگرفته میباشد. سه کتاب برای بزنطی مذکور رزرو مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد میباشد.
وی بعد از شهیدشدن امام کاظم(ع) مدتی تمایل به واقفه داشت که در مکاتبه با امام رضا(ع) از این نظریه دست برداشت. او خلال نقل روایاتی در حوزه دانش امام، به اجتهاد در بعد از ظهر حضور امام معتقد بود و نظریاتی پیرامون نقش تقیه در تعارض روایات داشت. احمد بن ابی‌نصر بزنطی آخر و عاقبت در سال ۲۲۱ شماره تلفن مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد هجری قمری درگذشت.
اصحاب اجماع
یاران امام باقر(ع)
۱ زُرارَة بن اَعین
۲ مَعروفِ بنِ خَرَّبوذ
۳ بُرَید بن معاویه
۴ ابوبصیر اَسَدی یا این که (ابوبصیر مرادی)
۵ فُضَیل بن یسار
۶ محمد بن مُسلِم
یاران امام درست گو(ع)
۱ جَگرایش بن دَرّاج
۲ عبدالله بن مُسکان
۳ عبدالله بن بُکَیر
۴ حَمّاد بن عثمان
۵ حماد بن عیسی جهنی
۶ اَبان بن عثمان
یاران امام کاظم(ع) و امام رضا(ع)
۱ یونس بن عبدالرحمن
۲ صَفوان بن یحیی
۳ اِبن اَبی عُمَیر
۴ عبدالله بن مُغَیرِه
۵ حسن بن دوستداشتنی یا این که (حسن بن علی بن فَضّال، فَضالَة بن ایوب و عثمان بن عیسی)
۶ احمد بن ابی نصر بزنطی
نبو
معاش‌طومار
احمد بن محمد بن عمرو بن زید از بزرگان شیعه در قرن دوم هجری قمری میباشد. لقب زید، جد دوم، او ابو نصر بوده میباشد. [۱] در منابع روایی برای اختصار، غالباً اسم جد اولیه را حذف می‌نمایند و به مکان زید نیز لقب وی، ابی نصر، را میاورند. یعنی غالبا از او با تیتر احمد بن محمد بن ابی نصر حافظه میگردد. گاهی نیز از او با تیتر «ابن ابی نصر» حافظه می‌نمایند.[۲]
کنیه او بزنطی میباشد.[۳] بزنط نوعی از خرقه بوده میباشد و ظاهرا او در عمل داد و ستد این خرقه بوده میباشد و به همین استدلال به بزنطی به شهرت رسیده است.[۴] برخی نیز معتقدند که بزنطی معرب بیزانسی میباشد[۵][یادداشت ۱] لقب وی ابوجعفر و به احتمال ابوعلی میباشد.[۶]
قوم بزنطی در کوفه معاش می‌کردند و از موالیان (غیر عرب) آن دیار به شمار می‌آمدند و به رخداد منابع با خویشاوندان عرب «سکون»، از شاخه‌های والا بستگان کنده قول داشتند.[۷] بعضی اصل این قوم و قبیله را اهل ایران می دانند[۸] و برخی این بستگان را بیزانسی(آسیای صغری یا این که روم شرقی) میدانند.[۹]
بزنطی در سال ۲۲۱ هجری قمری درگذشت.[۱۰]
مقام حدیثی و علمی
بزنطی از طبقه ششم روایان حدیث میباشد[۱۱] و نامش در سلسله گواهی حدود ۷۹۰ حدیث وجود دارااست.[۱۲]
او از اصحاب امام کاظم(ع)، امام رضا(ع) و امام جواد(ع) بوده میباشد.[۱۳] وی ضمن نقل قصه از امامان، از اشخاصی زیرا عبدالله بن سنان، حماد بن عثمان، جمیل بن دراج، ابان بن عثمان و عاصم بن حمید نقل داستان نموده است.[۱۴]
بزنطی از اصحاب اجماع میباشد [۱۵] و اشخاصی زیرا ابراهیم بن هاشم قمی، حسین بن سعید اهوازی، احمد بن محمد برقی، حسن بن دوستداشتنی و علی بن مهزیار اهوازی و محمد بن عیسی بن عبید یقطینی از وی حدیث نقل کرده‌اند.[۱۶]
علمای رجال شیعه او را با الفاظی مانند ثقه و جلیل القدر[۱۷] و بلندمنزله در نزد امام رضا(ع)[۱۸] خاطر کرده‌اند. ازآنجا که او در سلسله اوراق حدیثی در سیره نبوی هم می باشد، علمای رجالی اهل سنت هم اسم او را در اثرها خویش بیان کرده‌اند و اما او در نزد اهل سنت آیتم پذیرش وجود ندارد.[۱۹]
علمای رجال برای بزنطی سه کتاب بیان کرده‌اند که عبارتند از:
«الجامع» (حاوی تیم‌ای عظیم از خبر ها در مسئله‌های متعدد معارف فقهی، به ویژه فقه)[۲۰]
«المسائل»[۲۱]
«النوادر»[۲۲]
احمد بن محمد بن‌ابی‌نصر بَزَنْطی، (۱۵۲-۲۲۱ق)، از محدثان امامی در کوفه و از اصحاب امام کاظم(ع)، امام رضا(ع)، امام جواد(ع) میباشد. بستگان بزنطی از موالیان کوفه و متعلق به قوم سکون از شاخه‌های قوم و قبیله کنده به اکانت می‌آمدند که برخی آن‌ها‌را اصالتاً اهل ایران و بعضا اهل بیزانس میدانند. چنانکه کنیه بزنطی برای زید، جد اعلای احمد بن محمد بن عمرو بن زید را معرب بیزانسی دانسته‌اند. هرچند برخی بزنط را نوعی جامه دانسته و زید را شاغل در خریدوفروش این خرقه قلمداد مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد کرده‌اند.
اسم بزنطی در سلسله ورقه ها ۷۹۰ قصه دیده میشود و ضمن ائمه(ع) از اصحاب آن ها مانند عبدالله بن سنان، حماد بن عثمان و جمیل بن دراج نیز نقل حدیث نموده است. روایان بلندمرتبه حدیثی همانند برقی، حسن بن دوستداشتنی و ابراهیم بن هاشم قمی از او قصه نقل آدرس مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد کرده‌اند.
رجالیون شیعه اورا از اصحاب اجماع و ثقه دانسته‌اند. او به رغم نقل روایاتی از رسول اسلام(ص) از سوی رجال‌شناسان اهل‌سنت آیتم پذیرش قرار نگرفته میباشد. سه کتاب برای بزنطی مذکور رزرو مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد میباشد.
وی بعد از شهیدشدن امام کاظم(ع) مدتی تمایل به واقفه داشت که در مکاتبه با امام رضا(ع) از این نظریه دست برداشت. او خلال نقل روایاتی در حوزه دانش امام، به اجتهاد در بعد از ظهر حضور امام معتقد بود و نظریاتی پیرامون نقش تقیه در تعارض روایات داشت. احمد بن ابی‌نصر بزنطی آخر و عاقبت در سال ۲۲۱ شماره تلفن مسجد غدیر باباعلی ارشاد مشهد هجری قمری درگذشت.
اصحاب اجماع
یاران امام باقر(ع)
۱ زُرارَة بن اَعین
۲ مَعروفِ بنِ خَرَّبوذ
۳ بُرَید بن معاویه
۴ ابوبصیر اَسَدی یا این که (ابوبصیر مرادی)
۵ فُضَیل بن یسار
۶ محمد بن مُسلِم
یاران امام درست گو(ع)
۱ جَگرایش بن دَرّاج
۲ عبدالله بن مُسکان
۳ عبدالله بن بُکَیر
۴ حَمّاد بن عثمان
۵ حماد بن عیسی جهنی
۶ اَبان بن عثمان
یاران امام کاظم(ع) و امام رضا(ع)
۱ یونس بن عبدالرحمن
۲ صَفوان بن یحیی
۳ اِبن اَبی عُمَیر
۴ عبدالله بن مُغَیرِه
۵ حسن بن دوستداشتنی یا این که (حسن بن علی بن فَضّال، فَضالَة بن ایوب و عثمان بن عیسی)
۶ احمد بن ابی نصر بزنطی
نبو
معاش‌طومار
احمد بن محمد بن عمرو بن زید از بزرگان شیعه در قرن دوم هجری قمری میباشد. لقب زید، جد دوم، او ابو نصر بوده میباشد. [۱] در منابع روایی برای اختصار، غالباً اسم جد اولیه را حذف می‌نمایند و به مکان زید نیز لقب وی، ابی نصر، را میاورند. یعنی غالبا از او با تیتر احمد بن محمد بن ابی نصر حافظه میگردد. گاهی نیز از او با تیتر «ابن ابی نصر» حافظه می‌نمایند.[۲]
کنیه او بزنطی میباشد.[۳] بزنط نوعی از خرقه بوده میباشد و ظاهرا او در عمل داد و ستد این خرقه بوده میباشد و به همین استدلال به بزنطی به شهرت رسیده است.[۴] برخی نیز معتقدند که بزنطی معرب بیزانسی میباشد[۵][یادداشت ۱] لقب وی ابوجعفر و به احتمال ابوعلی میباشد.[۶]
قوم بزنطی در کوفه معاش می‌کردند و از موالیان (غیر عرب) آن دیار به شمار می‌آمدند و به رخداد منابع با خویشاوندان عرب «سکون»، از شاخه‌های والا بستگان کنده قول داشتند.[۷] بعضی اصل این قوم و قبیله را اهل ایران می دانند[۸] و برخی این بستگان را بیزانسی(آسیای صغری یا این که روم شرقی) میدانند.[۹]
بزنطی در سال ۲۲۱ هجری قمری درگذشت.[۱۰]
مقام حدیثی و علمی
بزنطی از طبقه ششم روایان حدیث میباشد[۱۱] و نامش در سلسله گواهی حدود ۷۹۰ حدیث وجود دارااست.[۱۲]
او از اصحاب امام کاظم(ع)، امام رضا(ع) و امام جواد(ع) بوده میباشد.[۱۳] وی ضمن نقل قصه از امامان، از اشخاصی زیرا عبدالله بن سنان، حماد بن عثمان، جمیل بن دراج، ابان بن عثمان و عاصم بن حمید نقل داستان نموده است.[۱۴]
بزنطی از اصحاب اجماع میباشد [۱۵] و اشخاصی زیرا ابراهیم بن هاشم قمی، حسین بن سعید اهوازی، احمد بن محمد برقی، حسن بن دوستداشتنی و علی بن مهزیار اهوازی و محمد بن عیسی بن عبید یقطینی از وی حدیث نقل کرده‌اند.[۱۶]
علمای رجال شیعه او را با الفاظی مانند ثقه و جلیل القدر[۱۷] و بلندمنزله در نزد امام رضا(ع)[۱۸] خاطر کرده‌اند. ازآنجا که او در سلسله اوراق حدیثی در سیره نبوی هم می باشد، علمای رجالی اهل سنت هم اسم او را در اثرها خویش بیان کرده‌اند و اما او در نزد اهل سنت آیتم پذیرش وجود ندارد.[۱۹]
علمای رجال برای بزنطی سه کتاب بیان کرده‌اند که عبارتند از:
«الجامع» (حاوی تیم‌ای عظیم از خبر ها در مسئله‌های متعدد معارف فقهی، به ویژه فقه)[۲۰]
«المسائل»[۲۱]
«النوادر»[۲۲]
راهنمای انتخاب مسجد مناسب برای برگزاری مراسم در مشهد